O tym, że Francja motoryzowała się szybciej niż inne kraje europejskie, zdecydowały dwa podstawowe czynniki. Po pierwsze od początku XIX wieku dysponowała doskonałą siecią dróg, nadających się świetnie do słynnych później wyścigów między miastami; po drugie zaś w latach 1870-1910 Francja przeżywała okres wysokiej koniunktury w przemyśle. Małe zakłady rzemieślnicze na przedmieściach Paryża i w okolicy Lyonu rozwinęły się w ciągu niewielu lat w duże przedsiębiorstwa. Politykę ekspansji przyjęły też założone wcześniej duże firmy, jak Peugeot czy Hotchkiss, nawet jeśli wcześniej działały w zupełnie innej branży. Rower osiągnął już wcześniej we Francji bardzo dużą popularność, nadszedł więc czas nowych środków transportu. A ponieważ Francuzi z zasady są pełni entuzjazmu, idea bezkonnego wozu spotkała się u nich z gorącym przyjęciem o wiele szybciej, niż gdzie indziej. Silnik benzynowy przejęli niektórzy Francuzi, tacy jak René Panhard i jego partner Emile Levassor z Niemiec. Inni, jak Bollée, de Dion 1 Serpollet, długo jeszcze stawiali na siłę pary. Paryska wystawa światowa w 1889 r. stała się słynna nie tylko z powodu wieży Eiffla, budowli numer jeden w tamtych czasach. Wszystkich interesowała motorowa bryczka Gottlieba Daimlera, zaprezentowana w Paryżu w trzy lata po pierwszej przejażdżce w Bad Cannstatt. Daimler nie był jedynym Niemcem, wystawiającym w Paryżu pojazd samochodowy; także Carl Benz przez swojego reprezentanta Emile'a Rogera przedstawiał tam pojazd z silnikiem benzynowym. I zarówno Daimler, jak i Benz, nie mogli się uskarżać na interesy. Francuzi zapałali żądzą posiadania licencji na niemieckie silniki. Firmy: Panhard-Levassor i Peugeot nabyły prawa do wytwarzania czterotaktowego silnika Daimlera, Roger, posiadający samochód Benza już od 1887 r., otrzymał prawa do budowy dwutaktu z Mannheim. Jak przekazuje historia, we Francji pierwszy sprawny, "samojezdny" pojazd, skonstruowany przez oficera artylerii Josepha Cugnota, istniał już w 1770 r. Ta trójkołowa maszyna z silnikiem parowym pomyślana była jako pojazd do transportu ciężkich dział. Około 1883 r. pojazd z silnikiem benzynowym zbudował właściciel przędzalni w Rouen Edouard Delamare-Deboutteville wraz ze swoim mechanikiem Leonem Malandinem. Dwa lata później, w 1885 r., miał się pojawić drugi taki pojazd. Pewnych dowodów, potwierdzających udane próby jazdy tymi wehikułami nie ma, istnieją jednak zgłoszenia patentowe z tamtych czasów.
Przyczynek do rozwoju silnika eksplozyjnego, a tym samym wszystkich następnych konstrukcji, stworzył Jean Joseph Etienne Lenoir, który opatentował w Paryżu w 1859 r. silnik napędzany gazem świetlnym. Wkrótce uruchomiono pierwsze stacjonarne agregaty Lenoira; były one sprawniejsze i łatwiejsze w obsłudze niż maszyny parowe i rozwiązywały problemy napędu w niewielkich warsztatach rzemieślniczych, w których wykorzystywano tylko małe maszyny. Lenoir zaprojektował także prosty pojazd drewniany z silnikiem na gaz, historycy nie zdecydowali się jednak do dziś na określenie go mianem "automobil". Lenoir, tak jak i Cugnot, z urodzenia był Luksemburczykiem.
Jednak nawet bez prymatu w wynalezieniu samego automobilu, Francuzi wnieśli ogromny wkład w rozwój światowej motoryzacji licznymi wynalazkami oraz unowocześnieniami. Na przykład system Panharda zyskał uznanie jako forma konstrukcji pojazdów, z niewielkimi wyjątkami stosowana do dziś; chodzi o umieszczenie silnika z przodu, chłodnicy na wysokości przedniej osi oraz pochylonej kolumny kierowniczej z kołem sterowym zamiast dźwigni, zamocowanej na pionowo wystającym z podłogi drążku.